Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie standardów obsługi bezrobotnych

   Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pana pismo z dnia 24 lipca 2001 r. (znak SPS-0202-7077/01) dotyczące interpelacji poseł Ewy Tomaszewskiej z 28 września 2001 r., uprzejmie informuję, co następuje:

   Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w art. 36 mówi, że minister właściwy do spraw pracy określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady świadczenia przez urzędy pracy następujących usług: pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizowania szkoleń bezrobotnych oraz tworzenia zaplecza metodycznego dla potrzeb informacji zawodowej i poradnictwa zawodowego, a także organizowania i finansowania klubów pracy.

   Pierwsze rozporządzenie dotyczące tej materii wprowadzone zostało 16 czerwca 1995 r., a 9 lutego 2000 r. zastąpione nowym. (Rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej w sprawie szczegółowych zasad prowadzenia pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizowania szkoleń bezrobotnych, tworzenia zaplecza metodycznego dla potrzeb informacji zawodowej i poradnictwa zawodowego oraz organizowania i finansowania klubów pracy - DzU nr 12, poz. 146).

   Zatem rozporządzenie to obowiązuje i reguluje podstawowe kwestie dotyczące ww. usług już siódmy rok.

   Likwidacja z końcem 2000 r. wydzielonej administracji ds. zatrudnienia (systemu urzędów pracy) sprawiła, że starostowie samodzielnie realizują większość zadań wynikających z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przy braku bieżącego nadzoru nad sposobem realizacji tych zadań przez zewnętrzną, centralną jednostkę nadzorującą pojawiało się ryzyko, że działania poszczególnych urzędów pracy mogą być realizowane na różnym jakościowo poziomie. Dlatego minister właściwy ds. pracy zgłosił inicjatywę wprowadzenia prawnych uregulowań dotyczących standardów realizacji niektórych usług świadczonych przez publiczne urzędy pracy.

   Delegacja do wprowadzenia w trybie rozporządzenia standardów realizacji usług ma charakter fakultatywny i nie nakłada na ministra pracy szczegółowego terminu realizacji. Art. w art. 4 ust. 7 otrzymał bowiem następujące brzmienie: Minister właściwy do spraw pracy może określać, w drodze rozporządzenia, standardy realizacji przez organy zatrudnienia zadań określonych w ustawie, a w szczególności pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizacji szkoleń, prowadzenia centrów informacji zawodowych i klubów pracy, zawierające zwłaszcza procedury postępowania, wzory dokumentacji, druków i zaświadczeń oraz metody oceny efektywności realizowanych zadań.

   Prace nad rozporządzeniem prowadzone są w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej od początku bieżącego roku, bowiem przepis ten opierać się będzie na projektach standardów realizacji zadań przygotowanych przez Krajowy Urząd Pracy, zgodnie z art. 4 ust. 4 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

   Projekt standardów dla czterech usług: pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe, szkolenia i kluby pracy przesłany został do ministerstwa 28 grudnia 2000 r. Pierwsza wersja standardów wymagała zasadniczych zmian i uzupełnień. Niestety również druga wersja, z 10 lipca 2001 r., zarówno w zakresie treści, jak i formy nie spełnia wymagań, jakie spełnione być muszą, aby mogły stanowić podstawę do wydania rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej. Sprawa ta jest obecnie przedmiotem rozmów pomiędzy ministerstwem i Krajowym Urzędem Pracy.

   Niezależnie jednak od tego na jakim etapie prac jest dzisiaj rozporządzenie, które określi standardy ww. usług, pragnę wyjaśnić, że prezes Krajowego Urzędu Pracy opracował i rozesłał w grudniu 1999 r. do wszystkich urzędów pracy dokument o nazwie: ˝Standardy podstawowych usług rynku pracy˝. Zamieszczone tam zostały kluczowe informacje na temat praktycznego postępowania przy świadczeniu następujących usług: rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy, pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe, szkolenia, pożyczki na tworzenie miejsc pracy, prace interwencyjne, roboty publiczne i kluby pracy.

   W tym stanie rzeczy należy z całą stanowczością stwierdzić, że urzędom pracy nie brak jest jednolitych wzorców postępowania, brak jest im wsparcia w zakresie doskonalenia warsztatu pracy, bowiem z braku środków nie są prowadzone systematyczne szkolenia kadry.

   Regulacje prawne, które wyda minister pracy w zakresie standardów realizacji wybranych usług, wymagają niezwykle precyzyjnie sformułowanych zapisów, staną się bowiem nie tylko pomocą w pracy urzędników, ale i normą dla ich postępowania. W aktualnej sytuacji budżetu państwa normy te muszą być sformułowane szczególnie uważnie, aby nie okazały się później prawem martwym w związku z niemożliwością ich realizacji, m.in. z powodu niewystarczającego wyposażenia urzędów w sprzęt i materiały biurowe, niewystarczającej liczby personelu urzędów pracy, braku środków na szkolenie i doskonalenie kadr itp.

   Mam nadzieję, że powyższe wyjaśnienie zarówno pan marszałek, jak i poseł Ewa Tomaszewska uznają za wystarczające.

   Z poważaniem

   Minister

   Longin Komołowski

   Warszawa, dnia 9 października 2001 r.