Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Interpelacja w sprawie niektórych niemieckich działań destabilizujących ład pokojowy w Europie

   Porównanie przejawów aktywności kierowniczych grup politycznych w Niemczech po I i II wojnie światowej wobec sąsiadów zza niemieckiej wschodniej granicy wykazuje różnicę stopnia intensywności niemieckich dążeń odwetowych i rewizjonistycznych. W 1950 r. NRD uznała niemiecko-polską granicę państwową na Odrze i Nysie, ustanowioną przez Układ Poczdamski z 2 sierpnia 1945 r. A w 1970 r. uczyniła to także dawna RFN. Natomiast od 1990 r. nowa RFN, która powstała po zjednoczeniu Niemiec, głośno wyraża zamiar budowania przyjaznych stosunków ze wschodnimi sąsiadami. Jednocześnie kwestionuje ona własnościowy i ludnościowy stan posiadania Polski i Czech na obszarach, które zostały wyłączone spod administracji niemieckiej w 1945 . Na tych terenach, które znajdują się pod polską suwerennością, własność nieruchomości została w całości spolonizowana, to znaczy włączona do polskiego systemu prawnego i do polskich ksiąg wieczystych, po zamknięciu niemieckich ksiąg wieczystych, które utraciły moc prawną. A na miejscu kolonialnej ludności niemieckiej, która została repatriowana do Niemiec, mieszkają Polacy. Przodkowie tych Polaków zamieszkiwali te ziemie wcześniej niż Niemcy. Niemiecki historyk Colmar Gruenhagen pisał o tym w odniesieniu do Śląska w ˝Geschichte Schlesiens˝ wyznając, że dzieje Śląska są dziejami germanizacji tej polskiej dzielnicy (zob.: esej profesora Franciszka A. Marka pt. ˝Wielokulturowość w edukacji na Śląsku Opolskim˝, tematyka eseju jest szersza niż to sugeruje jego tytuł. Został on opublikowany w czasopiśmie: ˝Prace Naukowe Wyższej Szkoły Pedagogicznej˝ w Częstochowie, Pedagogika, XII, 2003 r., s. 11). ewnętrzna polityka niemiecka utrudnia ostateczną adaptację społeczną w Niemczech niemieckich repatriantów z Polski i Czech, finansując z budżetu publicznego działania dezintegracyjne wobec tej części obywateli niemieckich prowadzone przez politykę państwa niemieckiego na rzecz tzw. wypędzonych. Z budżetu demokratycznego państwa niemieckiego, które roztacza wokół siebie propagandowy nimb pokojowej polityki w stosunku do sąsiadów od dziesiątków lat są finansowane agresywnie rewizjonistyczne przedsięwzięcia wymierzone w podstawowe pokojowe interesy Polski i Czech. Np. działania wojowniczych antypolskich i antyczeskich tzw. ziomkostw, tzw. Związku Wypędzonych itd., wysuwających niesłuszne żądania rewindykacyjne i odszkodowawcze wobec Polski i Czech itd. ˝Wieczny płomień˝ - pomnik ˝wypędzonych˝ w zachodniej części Berlina, ˝Centralne Miejsce Pamięci˝ w berlińskiej ˝Nowej Wartowni˝ itd. Także niemiecki Bundesrat postanowił przed kilku dniami podgrzać nastroje skierowane przeciwko wschodnim państwom, z których przed pół wiekiem przyjechali niemieccy repatrianci do Vaterlandu. Domaga się on ustanowienia dnia 5 sierpnia świętem niemieckich ofiar wypędzenia (5 sierpnia 1950 r. tzw. ziomkostwa podpisały ˝Kartę wypędzonych z ojczyzny˝).

   Mając powyższe na uwadze, proszę uprzejmie Pana Ministra na podstawie art. 192 ust. 2 regulaminu Sejmu o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

   1. Dlaczego prawie sześćdziesiąt lat od rozpoczęcia legalnej repatriacji kolonialnej ludności niemieckiej z Polski do Niemiec jest w RFN utrzymywana sztucznie, a mianowicie z pomocą środków finansowych z budżetu państwa i z pomocą instrumentów administracyjnych tzw. Urzędu ds. Wypędzonych, atmosfera wrogości w stosunku do postanowień Układu Poczdamskiego, na podstawie którego dokonano tej repatriacji w interesie pokoju europejskiego?

   2. Czy rządy Grecji finansowały/finansują, jak długo, organizacje potomków uciekinierów greckich z Azji Mniejszej, żądających odszkodowań lub zwrotu obszarów utraconych przez Greków, które ongiś należały do Wielkiej Grecji lub z tytułu wysiedlenia Greków z Turcji po I wojnie światowej? Analogia?

   3. Dlaczego Rząd RP, stojąc na gruncie słusznej tezy o legalności wysiedlenia ludności niemieckiej z Polski do Niemiec po 1945 r. nie domaga się od Rady Europy przeprowadzenia interwencji w RFN w sprawie konieczności zaniechania agresji polityczno-propagandowej i administracyjnej (np. wcielanie do Bundeswerhry rekrutów - obywateli polskich), prowadzonych przez rząd federalny RFN? Niemiecka agresja polityczno-administracyjna jest przede wszystkim wymierzona przeciwko prawom jednostki, a w szczególności przeciwko prawu własności tych obywateli polskich, którzy mieszkają na Ziemiach Zachodnich i Północnych Polski, których tytuły własności są bezpodstawnie kwestionowane en bloc przez federalny rząd RFN i inne instytucje oficjalne RFN oraz niemieckie organizacje pozarządowe?

   4. W jaki sposób Rząd RP zamierza bronić praw jednostki, a w szczególności praw własności obywateli polskich zamieszkałych na polskich Ziemiach Zachodnich i Północnych, które są kwestionowane en bloc przez agresywną politykę niemiecką, po ewentualnym wcieleniu Polski do UE?

   5. Jak Rząd RP ustosunkowuje się do polityki przekształcania wieczystego użytkowania nieruchomości na Ziemiach Zachodnich i Północnych w prawo własności nieruchomości?

   6. Jaka ilość nieruchomości będących na polskich Ziemiach Zachodnich i Północnych w rękach prywatnych posiadaczy należy do nich na podstawie prawa własności, a jaka na podstawie prawa wieczystego użytkowania? Ilu jest wśród nich polskich obywateli, a ilu cudzoziemców? Czy MSZ zna te liczby, czy powinienem zapytać o nie tylko MSWiA?

   7. W jakim zakresie MSZ RP upowszechnia w krajach europejskich prawdziwe informacje o legalnych przesiedleniach, które od 1945 r. objęły ludność polską, litewską, białoruską i ukraińską, repatriowaną do ich państw ojczystych w nowych granicach, ustanowionych w interesie pokoju europejskiego w sposób zgodny z prawem międzynarodowym? W tych krajach niemiecka propaganda rewizjonistyczna popularyzuje fałszywy stereotyp ˝niemieckiego wypędzenia ze Wschodu˝ oraz usiłuje całościowo podważać system poczdamski, który zapewnił Europie Środkowo-Wschodniej granice państwowe, cieszące się powszechnym uznaniem.

   Z wyrazami szacunku

   Posłowie Gertruda Szumska

   i Janusz Dobrosz

   Warszawa, dnia 29 stycznia 2004 r.