Debaty sejmowePierwsza Kadencja

Interpelacja w sprawie wygaszania produkcji cukru w Cukrowni Wożuczyn

   W związku z planowanym wygaszaniem produkcji cukru w Cukrowni Wożuczyn zwracamy się do Pana Ministra z zapytaniem o celowość takiego działania. Jednocześnie pytamy, czy nie byłoby wskazane utrzymanie dotychczasowej produkcji cukru, z ewentualnym ograniczeniem produkcji cukru w innych cukrowniach na rzecz Cukrowni Wożuczyn do momentu uruchomienia produkcji biopaliw na bazie urządzeń wygaszanej cukrowni. Do produkcji bioetanolu można wykorzystać od 70 do 100% istniejących maszyn i urządzeń w cukrowniach w zależności od wariantu produkcyjnego.

   Prosimy zwrócić uwagę na skalę zapotrzebowania na biopaliwa w najbliższym czasie. Według Dyrektywy 2003/30/EC - nakładającej obowiązek wprowadzania w miejsce ropy naftowej paliwa odnawialnego - zapotrzebowanie w Polsce na bioetanol w roku 2010 powinno wynieść ponad 3 mld litrów. Wobec zużycia w roku 2005 ok. 680 mln litrów bioetanolu jest to szansa na zwiększenie jego produkcji, m.in. poprzez zagospodarowanie nadkwotowej ilości cukru (produkcja bioetanolu z melasy i buraków pozakwotowych). Z jednego hektara buraków potrafimy wyprodukować w kraju od 7,5 do 8 ton cukru technologicznego, co daje powyżej 5 ton bioetanolu - bezwodnego alkoholu etylowego.

   Zadanie to może być z pewnością z sukcesem realizowane na bazie majątku wygaszanych cukrowni KSC, które wpisane jako producenci bioetanolu i wsparte ustabilzowaną polityką państwa polskiego wobec sektora biopaliw staną się jego poważnym producentem.

   Oddział Cukrownia Wożuczyn pomimo braku opracowań przeprowadził we własnym zakresie szereg analiz ekonomicznych opłacalności produkcji bioetanolu z buraka cukrowego przy założeniu optymalnej 85-dniowej długości kampanii. W analizach zostały sparametryzowane dwie zmienne wartości:

   - ceny zakupu jednostkowe w euro buraków cukrowych zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru wprowadzającą reformę rynku cukru w Unii Europejskiej i malejące ceny buraków w okresie lat 2006-2010 (przyjęto do analizy kurs euro 3,82 zł).

   - zawartość cukru w burakach cukrowych wynosząca przy po polaryzacji 17,00%, 18,00% i 19,74 (polaryzacja uzyskana w Cukrowni Wożuczyn w kampanii 2005 r.).

   Warunki przerobu buraków cukrowych w Cukrowni Wożuczyn przyjęte zostały na bazie wykonania w kampanii 2005 r. po zainwestowaniu w niezbędne środki trwałe służące do produkcji bioetanolu kwoty 90 mln zł., przy założonej stawce amortyzacji 10%. Minimalną dodatnią rentowność przy założonej polaryzacji 19,74% cukrownia uzyska już w 2008 r., natomiast przy niższej polaryzacji okres generowania zysku zostanie nieznacznie wydłużony. Należy podkreślić, że zdecydowanie poprawi się rentowność produkcji bioetanolu z buraków cukrowych przy wspólnej kontraktacji na produkcję cukru i bioetanolu w ramach kilku Cukrowni KSC S.A. woj. lubelskiego, tj. przeznaczeniu wszystkich skupionych ponadkwotowych nadwyżek buraków z tych cukrowni na produkcję bioetanolu w Cukrowni Wożuczyn. Założona maksymalna cena sprzedaży netto 1 tony bioetanolu w wysokości 1800 zł. nie uwzględnia żadnych ulg w podatkach możliwych do wprowadzenia przez Ministerstwo Finansów w klarownej i długoterminowej polityce fiskalnej Rzeczypospolitej Polskiej dotyczącej biopaliw.

   Podsumowując wykonane analizy, można stwierdzić, że burak cukrowy i produkcja z niego bioetanolu jest konkurencyjna w stosunku do obecnych cen zbytu bioetanolu produkowanego w tradycyjnych warunkach. Dlatego nie można marnować bogatej tradycji uprawy buraka cukrowego i produkcji cukru na terenach o wysokiej kulturze i produkcji (śr. ok. 40 ton z 1 ha), dobrych wyników techniczno-produkcyjnych Cukrowni Wożuczyn, będących efektem ciężkiej pracy fachowego zespołu załogi. Zakład ten na przestrzeni ostatnich lat, mimo przestarzałego i niemodernizowanego parku maszynowego, a także braku inwestycji, plasuje się we wszystkich najważniejszych wskaźnikach ekonomicznych w czołówce cukrowni KSC.

   Równoległe do produkcji cukru wytwarzanie bioetanolu z melasy i dodatkowo kontraktowanych pozakwotowych buraków zapewni utrzymanie zatrudnienia załogi na dotychczasowym poziomie, zwiększy uprawę buraków do wielkości uprawianej przed wprowadzeniem kwotowania produkcji, zdejmie z rynku nadwyżki pszenicy, zapewni rentowność zakładu oraz możliwość sprzedania swojej produkcji przez mieszkańców tych rolniczych terenów.

   Likwidacja Cukrowni Wożuczyn, zakładu położonego w zagłębiu buraczanym Lubelszczyzny, terenach najbiedniejszego regionu kraju i UE, na pewno nie jest zgodna z głoszoną przez nasze ugrupowanie polityczne polityką wspierania rozwoju terenów wiejskich wschodniej części kraju. Zdecydowanie nie wpłynie pozytywnie na realizację planowej polityki rolnej wobec wsi i rolnictwa, mającej na celu poprawę poziomu życia rodzin rolniczych oraz innych mieszkańców obszarów wiejskich. Zwiększy i tak bardzo wysoki poziom bezrobocia charakterystyczny dla tych obszarów, wynoszący aktualnie dla powiatu tomaszowskiego średnio ok. 20% (60% na terenach wiejskich powiatu). Podtrzymanie decyzji o planowanym wyłączeniu z produkcji Oddziału Cukrowni Wożuczyn nie znajduje akceptacji wśród społeczności lokalnej i jej przedstawicieli różnego szczebla. Świadczy o tym złożenie ponad 18 000 podpisów przeciwko zamknięciu cukrowni podczas jednego z licznych spotkań parlamentarzystów PiS z terenu Zamojszczyzny z Prezesem KSC.

   Prosimy o odpowiedź na pytania nurtujące m.in. pracowników i plantatorów Oddziału Cukrowni Wożuczyn w związku z planowanym wygaszeniem produkcji cukru w kampanii 2006 r.:

   1. Dlaczego przy podejmowaniu decyzji o wyłączeniu Cukrowni Wożuczyn z produkcji nie uwzględniono wszystkich walorów rejonu plantacyjnego wokół cukrowni?

   Oddział ˝Cukrownia Wożuczyn˝ jest położony w środku zagłębia buraczanego. Średnia wielkość plantacji uprawianych na glebach pszenno-buraczanych wynosi około 3 ha, a średni promień dowozu surowca do cukrowni wynosi 21 km. Bardzo korzystne warunki kontraktacji i skupu surowca umożliwiły Cukrowni Wożuczyn uzyskanie w 2005 r. najniższego kosztu kontraktacji i skupu brutto (w zł/tonę) w całej KSC S.A. Dla porównania koszty kontraktacji i skupu netto Oddziałów ˝Cukrownia Krasnystaw˝ i ˝Cukrownia Łapy˝ były dwukrotnie wyższe. Ponadto w 1996 r. rolnicy z rejonu plantacyjnego Wożuczyn zakontraktowali 328 000 ton buraków cukrowych, od kilkunastu lat zaopatrując również inne cukrownie, które mają słabą bazę surowcową. Wyłączenie Oddziału ˝Cukrownia Wożuczyn˝ z produkcji cukru spowoduje bardzo duże koszty zmiany logistyki kontraktacji, skupu i dostaw.

   2. Czy restrukturyzacja osobowa nie jest działaniem destrukcyjnym w świetle przyszłości Spółki? Z powodu braku dużej alternatywnej produkcji, którą na pewno nie jest produkcja palet w Cukrowni Rejowiec, nie jest planowane przeniesienie ˝Pszczółki˝ z Cukrowni Lublin do Cukrowni Opole, nie jest paczkowanie cukru w Oddziałach wygaszonych, czy też nie jest handel środkami chemicznymi w Cukrowni Borowiaczki, część wysoko wykwalifikowanych pracowników odejdzie najprawdopodobniej na PDO czy też pakiet socjalny.

   3. Czy wizja Zarządu KSC S.A. dotycząca przyszłości Spółki to tylko produkcja cukru, czy też bardziej przyszłość firmy ma charakter narodowy, jako największego koncernu na krajowym rynku cukru produkującego również wyroby z wyprodukowanego cukru wzorem koncernów zachodnich?

   4. Czy Zarząd KSC S.A. planuje rozpoczęcie produkcji biopaliw jako nowego obszaru działalności Krajowej Spółki Cukrowej S.A.?

   5.Jeżeli tak, to czy Zarząd KSC wybrał już jeden z wariantów produkcji bioetanolu z buraka cukrowego?

   a) produkcja z soku rzadkiego i gęstego,

   b) produkcja z wytworzonego cukru surowego,

   c) produkcja z melasy, w ramach KSC produkuje się około 150 000 ton melasy, z czego można wyprodukować 47 000 ton etanolu.

   6. Czy Zarząd KSC policzył, ile będzie kosztować wygaszenie Cukrowni Wożuczyn oraz ile kosztowałoby przeprowadzenie jeszcze jednej lub dwóch kampanii do czasu wdrożenia produkcji biopaliw?

   7. Dlaczego w dniu podejmowania decyzji o wygaszeniu 5 oddziałów w maju 2005 r. nie podjęto jednocześnie decyzji o produkcji alternatywnej?

   8. Jak przebiega restrukturyzacja w KSC, w szczególności na bazie byłej LMSC S.A.? Na ˝ścianie wschodniej˝ było na początku 10 cukrowni. Jeśli zostanie zlikwidowany Wożuczyn, to zostaną cztery. W żadnym z wygaszonych zakładów nie uruchomiono produkcji, która miałaby obroty porównywalne z cukrownią. Czy Zarząd KSC nie powinien coś zrobić, aby zdywersyfikować produkcję koncernu?

   9. Czy Zarząd podjął jakiekolwiek działania mające na celu pozyskanie środków zewnętrznych, które mogłyby być wykorzystane celem uruchomienia alternatywnej produkcji bioetanolu?

   W piśmie z dnia 17 marca br. do związków zawodowych działających w Cukrowni Wożuczyn pisze Pan, że ˝dalsza eksploatacja cukrowni pociągnęłaby konieczność dokonania znacznych nakładów inwestycyjnych o charakterze odtworzeniowym i modernizacyjnym...˝ oraz że ˝Wożuczyn charakteryzuje się jednym z najwyższych wskaźników energochłonności....˝, a także słabą jakością cukru. Zwracamy się więc z zapytaniem: czy doinwestowanie cukrowni oraz rozpoczęcie tam produkcji biopaliwa na bazie produkowanego w regionie buraka cukrowego nie będzie sensowną alternatywą dla utrzymania funkcjonowania Cukrowni Wożuczyn? Wydaje się, że taka możliwość jest rozważana, co wynika ze wspomnianego wyżej pisma, w którym pisze Pan o planach uruchomienia biokomponentów do paliw płynnych z wykorzystaniem zlewni melasy w Cukrowni Wożuczyn. Prosimy o bliższe informacje na ten temat oraz o innych planach alternatywnych możliwościach zagospodarowania majątku oraz zasobów ludzkich cukrowni przygotowanych przez KSC do likwidacji.

   Z poważaniem

   Poseł Sławomir Zawiślak

   oraz grupa posłów

   Lublin, dnia 1 czerwca 2006 r.